Çocuk yetiştirmek davranış öğretmek midir?

Anne babaların en çok yanıldığı konu çocuk yetiştirmeyi davranış öğretmek olarak algılamalarıdır.

Çocuk vaktinde yatıp kalkıyorsa, yemeğini düzgün yiyorsa, dişlerini fırçalıyorsa, yemekten önce ellerini yıkıyorsa, odasını topluyorsa ebeveynler iyi birey yetiştirdiklerini zannediyor.

Hâlbuki pedagojik açıdan baktığımızda bunlar ezberlenmiş davranışlarsa kişi için hiçbir anlamı yoktur. Çünkü ebeveyn bu davranışları oluşturmak için çocuğun çocuksu özelliklerini yaşatmamış, fıtratını bozmuştur.

Örneğin dört yaşındaki çocuklar oturarak yemek yiyemez, çok sıkılırlar. Biraz oyun, biraz yemek derken karınlarını doyururlar. Ama ailesiyle birlikte olmak, sofranın keyfini çıkarmak için de kısa aralıklarla da olsa masada bulunmak isterler. Mizacında yetişkin gibi yemek yemek olan çocuk çok nadirdir. Büyük kısmı “davranış kazandıracağım” diye ebeveyni tarafından fıtratı bozulan çocuklardır.

Bir çocuk ne kadar güzel davranışlar sergilerse sergilesin fıtratının gereklerini yerine getiremiyorsa, mizacını ortaya çıkaramıyorsa iyi yetiştirilmemiştir.

Bazı ebeveynler ise daha büyük bir hata yapar. Kızının-oğlunun mizacını keşfeder fakat edindiği kanaat yetişkinin hayalleri, idealleri ya da planlarıyla örtüşmüyorsa çocuğun mizacını yontmaya girişir. Oysaki bu tutum gelecekte yaşayacağı problemlerin de temelini oluşturur.

Çocuğun mizacını keşfetmek için ebeveynlerin aşırı bilgi yüklemesi yapıp özel metotlar uygulamasına gerek yoktur. Sadece çocuğu serbest bırakıp onu olduğu gibi kabul etmeleri yeterlidir…

Adem Güneş
#ademgüneş #çocukeğitimi #pedagoji #annelik

error: Content is protected !!